Πάει....Πέρασε κι αυτό το Πάσχα...Κάποιοι από μας, έφυγαν και πέρασαν μακριά από το σπίτι τους αυτές τις μέρες, κάποιοι επέλεξαν να μείνουν και να φιλοξενήσουν κόσμο... Από αυτούς και εγώ... Χρόνια ολόκληρα...Από τότε που παντρεύτηκα, το σπίτι μου η κυψέλη και γύρω μου μελίσσι συγγενείς, φίλοι και...μόνοι. Άνθρωποι που για κάποιο λόγο δεν είναι μαζί με την οικογένειά τους αυτές τις μέρες... Σπίτι μου κι αυτοί....

Δεν μετανιώνω.... Δεν μετάνιωσα ποτέ που κουραζόμουν τόσο... Που έτρεχα να προλάβω δουλειές και επιθυμίες... Μου έφτανε και μου φτάνει που ανάμεσα στα κόκκινα αυγά και στόν οβελία, βλέπω χαμόγελα ευτυχίας....Μου έφτανε και μου φτάνει που έστω για μια μέρα είχα απομακρύνει την μοναξιά...

Και κάθε χρόνο η ίδια ιεροτελεστία. Μεγάλη Εβδομάδα. Νηστεία.... Εκκλησία... Μ.Πέμπτη τα παιδιά στην εκκλησία για να κοινωνήσουν και εκείνα παρ' όλο που μεγάλωσαν τόσο, δεν μου χαλάνε το χατήρι. Και περιμένουν να δουν τα μάτια μου δακρυσμένα την ώρα που κοινωνούν.... Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε χρόνο βουρκώνω όταν τα βλέπω να μεταλαμβάνουν Σώμα και Αίμα....

Επιστροφή στο σπίτι. Τα αυγά περιμένουν. Τα τσουρέκια επίσης.... Όπως κάθε χρόνο ζύμωσε ο γιος μου... Και καμαρώνω που τα 22 του χρόνια δεν τον κάνουν να σνομπάρει τα έθιμα του σπιτιού του....Η κόρη μου επί του...καλλιτεχνικού, διακόσμησε τα αυγά...

Και το βράδυ εκκλησία...Τα δώδεκα Ευαγγέλια και το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου" κάθε φορά να φέρνει την ίδια συγκίνηση....

Μ. Παρασκευή... Δεν πάω στην αποκαθήλωση...έχω τους δικούς μου νεκρούς να με περιμένουν. Πρώτα στου Ζωγράφου για τον παππού και την γιαγιά. Μετά στο Καπανδρίτι, η πεθερά μου και ο πεθερός που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά αγάπησα μέσα από τον άντρα μου....

"Τσουκάλι στη φωτιά δεν μπαίνει αυτή τη μέρα" έλεγε η γιαγιά μου και ποτέ δεν έχω μαγειρέψει Μ. Παρασκευή. Το βράδυ επιτάφιος και φέτος βρέθηκα στον Κάλαμο. Ο παπάς και η επιτροπή του, είχαν φροντίσει να μοιράσουν στους πιστούς το "Ω γλυκύ μου έαρ" και ψάλαμε όλοι μαζί. Ο θρήνος της μάνας με κάνει να κλαίω, η οδύνη της με κάνει κομμάτια...

Μ. Σάββατο, με την προσμονή της Ανάστασης, τα μανίκια ψηλά όλοι μαζί και δουλεύουμε για την άλλη μέρα και είναι να γίνουν τόσο πολλά...Το βράδυ μοιράζω τις λαμπάδες, έχω φροντίσει για όλους (και τους φιλοξενούμενους) και ετοιμάζω το καντήλι μου να δεχτεί το Άγιο Φως....Πάμε στην Ανάσταση και όταν επιστρέφουμε περιμένουμε τον μπαμπά μας να κάνει τον Σταυρό πάνω από την πόρτα, να τον φιλήσουμε, να του ευχηθούμε να είναι και του χρόνου γερός για να τον ξανακάνει....Και μετά το τραπέζι, τα εδέσματα, οι ευχές, το τσούγκρισμα των αυγών, τα γέλια.... Τα παιδιά που περιμένουν να φάμε για ν' ανοίξουν τα πασχαλινά σοκολατένια αυγά τους...

Και την άλλη μέρα, την Κυριακή του Πάσχα, έρχεται κι άλλος κόσμος. Και η φωτιά ανάβει και σε πνίγει ο καπνός, αλλά ποιος νοιάζεται; Και αρχίζουν τα μεζεδάκια να πηγαινοέρχονται στους άντρες που ψήνουν και "γκρινιάζουν" οτι τους ξεχάσαμε! Και τα παιδιά τρέχουν ξένοιαστα και ξεφωνίζουν και στο τραπέζι μιλούν όλοι μαζί, και τα πιάτα γεμίζουν και αδειάζουν και οι ευχές δίνουν και παίρνουν και τα εύσημα αποδίδονται στους ψήστες που και φέτος το πέτυχαν το αρνί...

Ήθη, έθιμα, παράδοση και επιταγές της θρησκείας χρόνια ολόκληρα μπερδεύονται γλυκά. Και κάθε Πάσχα είναι ίδιο και απαράλλαχτο και αυτό αντι να κουράζει σε βεβαιώνει οτι όλα πάνε καλά... είμαστε όλοι γεροί και αγαπημένοι. Και λέμε "Και του χρόνου" και το πιστεύουμε και το περιμένουμε.... Γιατί όταν περνάς καλά, όταν η ψυχή γεμίζει από αγάπη, δεν θέλεις να τελειώσει, δεν θέλεις ν' αλλάξεις τίποτα...

Χριστός Ανέστη λοιπόν....Και του χρόνου....